دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٩ - ١٠/ ١٢ ابن رومى

خدا و رسولش ولىّ شما هستند

و مؤمنان نيز. هركه مى‌خواهد، منكر باشد.

خداوند، فرداى قيامت، دشمن او خواهد بود

و خداوند در وعده‌هايش تخلّف نمى‌كند.

٤٠١٤. و نيز سروده است:

خوشا به بيعت احمد و وصىّ او

منظورم وليّمان، امامِ مورد حسد قرار گرفته است.

مقصودم كسى است كه محمّدِ پيامبر را يارى كرد

پيش از همه، در حالى كه نوجوان و تازه‌كار بود.

مقصودم كسى است كه غم‌ها را زُدود

و در جنگ به هنگام رو به رو شدن، نمى‌هراسيد.

مقصودم آن موحّد پيشِ از همه موحّدان است‌

كه نه بتى را پرستيد و نه سنگى را.

١٠/ ١٢

ابن رومى‌[١]

٤٠١٥. او از اديبان قرن سوم هجرى است و مى‌گويد:

[١] ابو الحسن على بن عبّاس بن جريح، از موالى( وابستگان) عبيد اللّه بن عيسى و مشهور به ابن رومى است. او در سال ٢٢١ ق، در بغداد به دنيا آمد. شعرش سرشار از نكته‌هاى بلاغى است و در زيبايى و درخشندگى، چون زنجيره‌اى طلايى است. وى شاعرى فنّى و زبردست و برخوردار از توان چهره‌پردازى و ظرافت تخيّل و آفرينش، و در بازى با معانى و ساختارهاى لفظى چيره‌دست بود و در لغت، حظّى وافر داشت. قصيده‌هاى وى بر تبحّرش در زبان و احاطه‌اش بر لغت و وزن‌هاى شعر و كاربرد آنها و جايگاه مَثَل‌ها دلالت دارد و جز وى و مَعَرّى، در شعر عربى كسى پيدا نمى‌شود كه شاهدهاى مثالى را به اين دقّت و فراوانى به كار گرفته باشد. وى زندگى‌اش را در بغداد گذراند و در جمادى اوّل سال ٢٨٣ ق، درگذشت( ر. ك: الغدير ج ٣ ص ٥١).