دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١٣ - ١٠/ ٣ حسان بن ثابت

جوان‌مردانى را جانباز در جنگ‌ها

از قبيله خويش و برادرانمان را از قبيله مُضَر

و گروهى را از قبيله ذى يمن، گِرد مى‌آورم‌

كه در سختى‌ها گردَنفَرازى مى‌كنند.

ما جنگجويان روز جنگ با زبير و طلحه بوديم‌

هنگامى كه گفته شد: نيرنگ را نابود كنيد.

از پيش از ميانه روز، آنان را درهم كوبيديم‌

تا به هنگام شب، تا آن‌كه به آرزوهايمان رسيديم.

شمشيرها، جز سرها را قطع نمى‌كردند

و نيزه‌ها، جز دندان‌ها را نمى‌شكستند.

ما در گذشته‌مان چنان بوديم‌

و امروز نيز چون گذشته‌ايم.

١٠/ ٣

حَسّان بن ثابت‌[١]

٣٩٩٥. او كه از شاعران هوشمند قرن اوّل است، مى‌گويد:

خداوند به ابو الحسن، جزاى خير دهد و پاداش به‌دست اوست!

چه كسى چون ابو الحسن است؟

با ويژگى‌هايى كه شايسته توست، بر قريش، پيشى گرفتى‌

سينه‌ات فراخ و دلت آزمايش شده است.

بزرگان قريش، آرزوى جايگاه تو را داشتند

هرگز ندار به پاى برخوردار نمى‌رسد.

[١] ابو وليد حسّان بن ثابت بن منذر، هشت سال پيش از تولّد پيامبر ٦ به‌دنيا آمد و يكصد و بيست سال عمر كرد و بنا بر قولى در سال ٥٤ ق، درگذشت. خاندان حسّان، يكى از خاندان‌هاى شاعر و ريشه‌دار در ادب و سرودن شعر بودند. ابو عبيده گفته است: عرب‌ها اتّفاق‌نظر دارند كه حسّان، شاعرترينِ اهل شهرهاست و به سه جهت بر ديگر شاعران برترى دارد: شاعر انصار است؛ در زمان پيامبر ٦ شاعر وى بود؛ و در عصر اسلام، شاعر اهل يمن به‌شمار مى‌آمد( ر. ك: الغدير: ج ٢ ص ١٠٧).