دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٣٣ - ١/ ٥ برترين اهل زمين در ايمان

١/ ٥

برترين اهل زمين در ايمان‌

٤٠٨٨. المناقب، خوارزمى به نقل از عمر بن خطّاب: گواهى مى‌دهم كه از پيامبر خدا شنيدم كه مى‌فرمود: «اگر آسمان‌هاى هفتگانه و زمين‌هاى هفتگانه در يك كفه ترازو گذاشته شوند و ايمان على در كفه ديگر ترازو گذاشته شود، ايمان على، سنگين‌تر خواهد بود».

٤٠٨٩. تاريخ دمشق به نقل از مَصقله عبدى از پدرش: در زمان خلافت عمر، دو نفر نزد وى آمدند و درباره طلاق كنيز از وى پرسيدند. او با تكيه كردن بر چيزى كه بين آن دو بود، برخاست و به ميان جمعى كه در مسجد بودند، آمد كه در بين آنها مردى «اصلَع»[١] بود. پيش او ايستاد و گفت: اى اصلع! نظر تو درباره طلاق كنيز چيست؟ سرش را بلند كرد و با دو انگشت، به او اشاره كرد. عمر به آن دو مرد گفت: دو طلاق.

يكى از آن دو گفت: پناه به خدا! پيش تو آمديم كه از تو بپرسيم و تو پيشواى مؤمنانى و تو با ما آمدى تا نزد اين مرد رسيدى و از او پرسيدى و به اشاره‌اى كه او كرد، خشنود گشتى؟!

گفت: مى‌دانيد اين كيست؟

گفتند: نه.

گفت: اين، على بن ابى طالب است. گواهى مى‌دهم كه از پيامبر خدا شنيدم كه مى‌فرمود: «اگر آسمان‌هاى هفتگانه در يك كفه ترازو گذاشته شوند و ايمان على در كفه ديگر ترازو، ايمان على بر آنها سنگينى خواهد داشت».

[١] اصلَع: زُلفْ ريخته؛ كسى كه موهاى جلوى سرش ريخته باشد.( م)