دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٣ - ٨/ ٢ عمرو بن عاص

او را سپاه انبوه و درهم كوبنده‌اى است‌

كه چابك‌سواران آن، چون شيران، نعره مى‌زنند.

و چون به سويش باز مى‌گردند

و جنگجويان، از ضربه‌ها خسته شده‌اند، مى‌گويد: باز گرديد.

اگر سپاه، وارد جنگ شود، او اوّلين كسى است‌كه وارد مى‌شود

و اگر روى گردانَد، او رويگردان نيست.

اين از ابو الحسن، ناشناخته نيست‌

و از بدى‌هاى تو دور نيست.

تو به او سخنى گفتى، چون شخص بيچاره‌

ناتوان و شيرازهْ گسيخته.

شام را فرو گذار. براى تو كافى است اى پسر هند

بدى‌ها و نابخردى‌هايت.

و اگر آن را به تو بدهد، عزّت تو افزون نمى‌شود

و تو عزّتى ندارى، حتّى اگر بيشتر از شام هم به تو بدهد.

با اين انديشه پستِ تو، چوبى‌

و كم‌تر از چوبى هم نمى‌شكند.

وقتى سخن عمرو به معاويه رسيد، وى را خواست و گفت: اى عمرو! من مى‌دانم كه منظور تو از اين اشعار چيست.

گفت: منظورم چيست؟

گفت: مى‌خواهى اراده مرا سست كنى و على را بزرگ دارى كه تو را مفتضح ساخت (اشاره به حمله على ٧ و كشف عورت عمرو از ترس مرگ).

عمرو گفت: امّا سستى اراده تو چيزى است كه هست؛ امّا بزرگ شمردن على، تو نسبت به بزرگى او بيشتر از من مى‌دانى، ولى تو مخفى نگه مى‌دارى و من آشكار مى‌كنم؛ و امّا رسوا شدن من، كسى كه با ابو الحسن رو به رو شود، رسوا نمى‌شود.

٣٩٣٣. الأمالى، طوسى به نقل از محمّد بن اسحاق حَضْرَمى: عمرو بن عاص از معاويه‌