دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١٠ - ١٠/ ٣٥ جلال الدين مولوى

از على‌آموز اخلاص عمل‌

شير حق را دان منزّه از دَغَل‌

در غزا بر پهلوانى دست يافت‌

زود شمشيرى برآورد و شتافت‌

او خَدو انداخت بر روى على‌

افتخار هر نبى و هر ولى‌

او خَدو انداخت بر رويى كه ماه‌

سجده آرد پيش او در سجده‌گاه‌

در زمان، انداخت شمشير آن على‌

كرد او اندر غزايش كاهلى‌

گشت حيران آن مبارز زين عمل‌

از نمودنْ عفو و رحمِ بى‌محل‌

گفت: بر من تيغ تيز افراشتى‌

از چه افكندى، مرا بگذاشتى؟

آن، چه ديدى بهتر از پيكار من‌

تا شدى تو سست در اشكار من؟

آن، چه ديدى كه چنين خشمت نشست‌

تا چنين برقى نمود و باز جَست؟

اى على كه جمله عقل و ديده‌اى!

شمّه‌اى وا گو از آنچه ديده‌اى‌

تيغ حلمت جان ما را چاك كرد

آب علمت خاك ما را پاك كرد

باز گو دانم كه اين اسرار هوست‌

زان كه بى شمشيرْ كشتن، كار اوست‌

صانع بى آلت و بى جارحه‌

واهب اين هديه‌هاى رايحه‌

صد هزاران مى‌چشاند روح را

كه خبر نبْوَد دهان را، اى فتى!

صد هزاران روح بخشد هوش را

كه خبر نبْوَد دو چشم و گوش را

باز گو، اى بازِ عرش خوش شكار

تا چه ديدى اين زمان از كردگار

چشم تو ادراك غيب آموخته‌

چشم‌هاى حاضران بر دوخته‌

راز بگشا، اى على مرتضى‌

اى پس سوء القضا، حُسن القضا

يا تو وا گو آنچه عقلت يافته است‌

يا بگويم آنچه بر من تافته است‌

از تو بر من تافت، چون دارى نهان‌

مى‌فشانى نور، چون مَه، بى زبان‌