دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٦٠ - ١٠/ ٦٠ ايرج ميرزا

برآمد بامدادان مِهر انور

جهان را كِسوت نو كرد در بر

تو پندارى كه زرّين شاهبازى‌

همى گسترد در صحن فلك، پَر

و يا از بهر اثبات رسالت‌

كف موسى همى شد ز آستين در

و يا گويى عروسى ماه رخسار

شب دوشينه بر سر داشت مِعجَر

كنون برداشت از سر معجر خويش‌

جهان از طلعت او شد منوّر

و يا گويى كه در اين جشن فيروز

فلك افروختستى مشعل زر

و يا تا عود سوزند اندر اين بزم‌

سپهر افروخته زرّينه مِجمر

چنين روز و چنين عيد مبارك‌

كه آمد امرِ «بَلّغْ» بر پيمبر

نبى اندر غدير خُم برافراشت‌

جهاز چار اشتر جاى منبر

برآمد بر فراز آن و بگرفت‌

به دست خويش اندر، دست حيدر

همه بر گِرد او گرديده انبوه‌

گروه بى‌شمار و خيل بى‌مَر

همه تفويض كرد امر ولايت‌

به ابن عمّ و در معنى برادر.[٢]