دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧٧ - ١٠/ ٦٩ اقبال لاهورى

سزد «صغير» كند شكر تا به يوم نُشور

به نعمتى كه از آن هست كامياب امروز.[١]

مُسلِم اوّل، شه مردان، على‌

عشق را سرمايه ايمان، على‌

از ولاى دودمانش زنده‌ام‌

در جهان، مثل گُهَر تابنده‌ام‌

نرگسم وارفته نظّاره‌ام‌

در خيابانش چو بو آواره‌ام‌

زمزم ار جوشد ز خاك من، از اوست‌

مِى اگر ريزد ز تاك من، از اوست‌

خاكم و از مهر او آيينه‌ام‌

مى‌توان ديدن نوا در سينه‌ام‌

از رخ او فال، پيغمبر گرفت‌

ملّت حق از شكوهش فر گرفت‌