دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٥ - ١٠/ ١٠ شافعى

و [نيز] در شب رفتن پيامبر به غار ثور كه تو در آرامش كاملْ صبح كردى‌

و غير تو انباشته از ترس بود.

تو جز برادر رهبر و ياور او

و نمايشگر حق و ستايش شده در كتب آسمانى نيستى.

و [نيز] شوى پاره تن پيامبر، زهرا

و نگهدارنده او و پدرِ پسران نجيب او.

قرن سوم‌

١٠/ ١٠

شافعى‌[١]

٤٠١٠. او كه از پيشوايان چهارگانه اهل سنّت است، مى‌گويد:

هرگاه در نشستى على را ياد مى‌كنيم‌

و نيز دو فرزندش و فاطمه پاكْ سرشت را.

گفته مى‌شود: اى مردم! اين بحث را رها كنيد

كه اين، سخنِ رافضيان است.

به درگاه الهى برائت مى‌جويم از مردمى كه‌

دوستى فرزندان فاطمه را رَفض مى‌دانند.

٤٠١١. و نيز گفته است:

اى خاندان پيامبر خدا! دوستى شما

از سوى خدا در قرآنى كه نازل كرده، واجب شده است.

از عظمت فخرتان همين شما را بس‌

كه هر كس بر شما درود نفرستد، نمازش پذيرفته نيست.

٤٠١٢. و نيز از سروده‌هاى اوست:

[١] وى امام شافعيان است و شرح حال وى، قبلًا در بخش« على از زبان بزرگان» آمده است.