دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣٧ - ١٠/ ٨ سيد حميرى

آن كه محمّد ٦ به وى وصيّت كرد

كه وعده‌ها را به انجام رسانَد و او هم به سفارشْ عمل كرد، كه بود؟

آن كه پيامبر ٦ به مهربانى‌

دو فرزند او را به دوش كشيد و از شِعرى گذشت، كه بود؟

چه كسى گفت: «آن دو خوب سوارانى هستند»

در حالى‌كه چيزى از آنچه [بعدها] اتّفاق افتاد، بر او پوشيده نبود؟

چه كسى بود كه در پرتو برقى درخشنده مى‌رفت‌

هرگاه كه شبانگاهان از نزد پيامبر ٦ مى‌آمد؟

٤٠٠٦. و نيز سروده است:

كلام على به حارث، شگفت است‌

و او چه بسيار سخنان شگفتى دارد.

گفت: اى حارث هَمْدانى! هركس بميرد، مرا مى‌بيند

چه مؤمن باشد و چه منافق.

به ديده، مرا مى‌شناسد و من او را مى‌شناسم‌

با اوصاف و نام و كارهايش.

و تو در هنگام عبور از صراط، مرا مى‌شناسى‌

پس، از لغزش و افتادن مترس.

تشنگى‌ات را به آب سردى برطرف مى‌كنم‌

كه در شيرينى چون عسل است.

به آتش، هنگامى كه بر روى پل‌

نگه داشته مى‌شوى، خواهم گفت: وى را رها كن!

رهايش كن و نزديكش نرو؛ چرا كه‌

وى را ريسمانى است كه به ريسمان وصى، گِرِه خورده است.

٤٠٠٧. و نيز سروده است: