دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٨٧ - ٢/ ١٠ غيرتمندى بسيار

٤١٣٦. شرح نهج البلاغة: درباره او (على ٧) روايت شده كه با دستان خود، نخل‌هاى طايفه‌اى از يهوديان مدينه را آب مى‌داد، به گونه‌اى كه [دست‌هايش‌] تاول مى‌زد و مزد آن را صدقه مى‌داد و خود بر شكمش سنگ مى‌بست [تا گرسنگى را بيشتر تحمّل كند].

ر. ك: ج ٧ ص ٥٥٥ (سودا كننده جان براى خشنودى خدا).

ج ١ ص ٢٢٥ (ايثار شگفت در شب هجرت).

٢/ ١٠

غيرتمندى بسيار

٤١٣٧. امام على ٧ در سخنرانى‌اش پس از يورش مزدوران معاويه به شهر انبار: به من خبر رسيده‌است كه يكى از آنان (مزدوران معاويه) بر زن مسلمانى وارد شده و ديگرى بر زنى ذمّى، وارد شده و خلخال، دستبند، گردنبند و گوشواره او را از او جدا كرده است و او با چيزى جز كلمه استرجاع (إنا للّه و إنا إليه راجعون گفتن) و طلب ترحّم از وى مانع نشده است و آن‌گاه، آنان (مزدوران معاويه) غنيمت بسيار به دست آورده‌اند و در حالى كه هيچ يك زخمى برنداشته‌اند و خونى ريخته نشده، برگشته‌اند. اگر شخص مسلمانى از تأسّف بر اين واقعه بميرد، جاى سرزنش ندارد؛ بلكه در نظر من، شايسته آن است.

٤١٣٨. امام على ٧: به من خبر رسيده است كه گروهى از شاميان، بر زن مسلمانى و گروهى ديگر بر زنى ذمّى، وارد شده‌اند و پوشش او را دريده‌اند، روسرى از سرش كشيده‌اند، گوشواره را از گوشش و جواهرات را از دست و پا و مچ دستش، و خلخال و شلوار از پايش به در آورده‌اند و او را جز گفتنِ: «إنّا للّه وإنّا إليه راجعون»