دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٨٥ - ١٠/ ٢٣ صاحب بن عباد

و هر جا كه دشمنِ او را ديدى‌

در اصل و ريشه او چيزى عاريتى هست.

بر كارش او را سرزنش مكنيد

چرا كه ديوار خانه پدرش كوتاه بود.

٤٠٢٨. و نيز سروده است:

اى ابو الحسن! اگر دوستى تو مرا جهنّمى كند

به نظر من، نجات در همان جهنّم است.

كسى كه ايمان دارد به اين كه امير مؤمنان‌

تقسيم كننده آن است، از آتش، چه بيم دارد؟

٤٠٢٩. و نيز سروده است:

دوستى على بن ابى طالب‌

شيرين‌تر از شهد براى نوشنده آن است.

از هيچ توبه كننده‌اى توبه‌اى پذيرفته نمى‌شود

مگر با دوست داشتن فرزند ابو طالب.

برادر و داماد پيامبر خداست‌

و داماد، هيچ‌گاه همسنگِ پدر زن نيست.

اى مردم! چه كسى چون على است‌

كه خورشيد، پس از غروب، برايش برگشت؟

٤٠٣٠. و نيز سروده است:

اى همسنگِ دختر محمّد! اگر تو نبودى‌

او هيچ‌گاه با كسى ازدواج نمى‌كرد.

اى اصل خانواده احمد! اگر تو نبودى‌

احمدِ پيامبر، پشت نمى‌داشت.