دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١١ - ١٠/ ٢ بشر بن منقذ عبدى

او نخستين نمازگزار با پيامبر امّى است‌

پيش از ديگران، به روزگارى كه مردمان، هنوز خدا را نمى‌پرستيدند.

هنگامى كه هواپرستان و صاحبان زور و هوا پرستى‌

در برابر عدل ايستادند، تو امين آن گشتى.

اى بهترين كسى كه پس از پيامبر ٦، روى زمين گام نهادى!

ستم از بارگاه تو دور است.

پروردگارت فضلى به تو بخشيده كه پايدار است‌

كجا روزگاران را توان است كه آن را تغيير دهد؟

١٠/ ٢

بِشْر بن مُنْقذ عبدى‌[١]

٣٩٩٤. او از شاعران قرن اوّل و از ياران امير مؤمنان بود كه درباره على ٧ و دو فرزندش حسن و حسين ٨ چنين سروده است:

ابوالحسن! تو خورشيد روزى‌

و اين دو، ماه روزگاران.

تو و اين دو تا به هنگام درگذشت‌

چون گوش، در مرتبه‌اى پس از چشم، قرار داريد.

شما مردمى هستيد با پايگاهى‌

كه دست بشر از رسيدن به آن، كوتاه است.

مردم از فضايل شما به ما خبر مى‌دهند

و فضل شما، امروزه بالاتر از خبر است.

براى مردمان صاحبِ بزرگى‌

از بين اهل شرم و بزرگوارى‌

[١] ابو منقذ بشر بن منقذ، مشهور به اعور شنّى عبدى، در جنگ‌هاى جمل و صفّين، همراه على ٧ بود و در صفّين از شاعران عراقى بود و در الطليعة آمده كه جنگجويى شجاع و شاعر بود. او در صفّين و ديگر جنگ‌ها از خودگذشتگى‌ها و اخلاص خود را به امير مؤمنان نشان داد. وى در زمان معاويه و در زمان زمامدارى زياد بر كوفه درگذشت. گفته مى‌شود كه زياد، وى را در سال ٥٠ ق، به همراه جمعى از پيروان على ٧ به قتل رساند( ر. ك: أعيان الشيعة: ج ٣ ص ٥٧٦).