دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥ - ٧/ ١١ صعصعة بن صوحان

شده كه على ٧ چگونه بود؟ گفت: زياده‌گويى نمى‌كرد و حق كلام را به جاى مى‌آورد. او بردبارى، سلامت نفس، دانش، نزديكىِ خانوادگى [به پيامبر خدا]، مهاجرت پيشين و گرفتارى‌هاى بزرگ در راه اسلام را با هم جمع كرد.

٣٩٠٠. شرح نهج البلاغة: صعصعة بن صوحان و غير او از پيروان و ياران على ٧ گفتند: [على ٧‌] در بين ما چون يكى از ما بود. نرم‌خو، متواضع و آسانگير بود، و ما چون اسيران در بندى كه جلّاد بر بالاى سرشان ايستاده باشد، از هيبت او واهمه داشتيم.

٣٩٠١. تذكرة الخواص به نقل از عمرو بن يحيى، از صعصعة بن صوحان: وى (صعصعه) بر مغيرة بن شعبه گذشت و مغيره پرسيد: از كجا مى‌آيى؟

گفت: از نزد حاكم پرهيزگارِ بخشنده با شرمِ بردبارِ وفادارِ كريم و پذيرنده، كه به شمشيرش باز مى‌دارد، با دستش مى‌بخشد، اجاقش هميشه روشن است و حمايتگرى‌اش بسيار است. آن كه از ريشه و اصل اشراف، بزرگان، شير مردان و دليران است. نه كم‌ريشه است و نه دركارش پُر زحمت و نه در سخنش دروغگو. نه بى‌ثبات و تند است، و نه كسِل و تنبل. دارنده فرزندان كريم و پدران شريف است. خوشْ آزموده و ستاره درخشان است. تجربه‌دارِ مشهور و دليرِ نام آور است. در دنيا، زاهد و شيفته آخرت است.

مغيره گفت: اينها، ويژگى‌هاى امير مؤمنان على است.