دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨٩ - ١٠/ ٧٢ محمد حسين شهريار

بجز از على كه گويد به پسر كه: قاتل من‌

چو اسير توست، اكنون به اسير كن مدارا

بجز از على كه آرَد پسرى ابو العجايب‌

كه عَلَم كند به عالم، شهداى كربلا را

چو به دوست، عهد بندد ز ميان پاكبازان‌

چو على كه مى‌تواند كه به سر بَرد وفا را؟

نه خدا توانمش خواند، نه بشر توانمش گفت‌

متحيّرم چه نامم شه مُلك «لا فتى» را

به دو چشمِ خونفشانم هِلِه، اى نسيم رحمت‌

كه ز كوى او غبارى به من آر، توتيا را

به اميد آن كه شايد برسد به خاك پايت‌

چه پيام‌ها كه دارم همه سوز دل صبا را

چو تويى قضاىْ گردان، به دعاى مستمندان‌

كه ز جان ما بگردان، رهِ آفت قضا را

چه زنم چو ناى، هر دم، ز نواى شوق او دم‌

كه لسان غيب، خوش‌تر بنوازد اين نوا را

«همه شب در اين اميدم كه نسيم صبحگاهى‌

به پيام آشنايى بنوازد آشنا را»

ز نواى مرغ يا حق، بشنو كه در دل شب‌

غم دل به‌دوست گفتن، چه خوش‌است شهريارا.[١]