دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨٧ - ١٠/ ٧٢ محمد حسين شهريار

على آن شير خدا شاه عرب‌

الفتى داشته با اين دل شب‌

شب ز اسرار على آگاه است‌

دل شب، مَحرم سِرّ اللّه است‌

شب على ديد و به نزديكى ديد

ليك او نيز به تاريكى ديد

شب شنفته است مناجات على‌

جوشش چشمه عشق ازلى‌

شاه را ديده به نوشينى خواب‌

روى بر سينه ديوار خراب‌

قلعه‌بانى كه به قصر افلاك‌

سر دهد ناله زندانى خاك‌

دردمندى كه چو لب بگشايد

در و ديوار به زنهار آيد

كلماتى چو دُر آويزه گوش‌

مسجد كوفه هنوزش مدهوش‌

فجر تا سينه آفاق شكافت‌

چشم بيدار على خفته نيافت‌

روزه‌دارى كه به مُهر اسحار

بشكند نان جوين افطار

ناشناسى‌كه به‌تاريكى شب‌

مى‌بَرد نان يتيمان عرب‌

پادشاهى كه به شب، بُرقَع‌پوش‌

مى‌كشد بار گدايان بر دوش‌

تا نشد پردگى آن سِرّ جلى‌

نشد افشا كه على بود، على‌

شاهبازى كه به بال و پر راز

مى‌كند در ابديّت پرواز

شه‌سوارى كه به برق شمشير

در دل شب بشكافد دل شير

عشقبازى كه هم‌آغوش خطر

خفت در خوابگه پيغمبر

آن دمِ صبحِ قيامت تأثير

حلقه در شد از او دامنگير

دست در دامن مولا زد در

كه: على! بگذر و از ما مگذر

شال شه، وا شد و دامن به گِرو

زينبش دست به دامن كه: مرو!