دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١ - ٧/ ١٣ عبد الرحمن بن حسان

معاويه به وى گفت: چيزى از سخن او برايم بگو.

ضرار گفت: هميشه مى‌گفت: «شگفت‌ترينْ چيز در انسان، دل اوست ...».

معاويه گفت: هر چه از سخنان او مى‌دانى، به من بگو.

گفت: هيهات، اگر بتوانم همه آنچه از او شنيدم، به ياد بياورم!

ر. ك: ج ١٠ ص ٣١ (داستان‌هايى از عبادتش).

٧/ ١٣

عبد الرحمن بن حَسّان‌

٣٩٠٤. الكامل فى التاريخ در يادكردِ كشته شدن حُجر بن عَدى و يارانش: [معاويه‌] به عبد الرحمن بن حسّان گفت: اى برادر ربيعه! درباره على چه مى‌گويى؟

گفت: رها كن و از من مپرس كه به نفع توست.

گفت: رها نمى‌كنم.

پاسخ داد: گواهى مى‌دهم كه او از بسيارْ ياد كنندگانِ خداوند متعال بود؛ از فرمان دهندگان به حق، قيام كنندگان به قسط، و گذشت كنندگان از مردم بود.

پرسيد: درباره عثمان چه مى‌گويى؟

گفت: او نخستين كسى بود كه درهاى ستمگرى را گشود و درهاى حق را بست.

معاويه گفت: خود را كشتى!

[عبد الرحمن‌] در پاسخ گفت: بلكه تو را كُشتم. در حالى كه قبيله ربيعه، در وادى نيست (يعنى [كسى نيست‌] كه وى را شفاعت كند).

معاويه او را به سوى زياد فرستاد و به او فرمان داد كه وى را به بدترين شكل، بكُشد. زياد هم او را زنده به گور كرد.