دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٦٢ - ١٠/ ٦٢ ميرزا حبيب خراسانى

او بود ولىّ كُل و آگاه‌

از سرّ وجودِ ما سِوى اللّه‌

مى‌بود چو خود بدايت علم‌

پيدا شد از او نهايت علم‌

از نور وجود او چو معبود

افراخت نخست رايت جود

معنىّ وجود اين و آن شد

در صورت اين و آن، عيان شد

اى معنى صورتِ معالى‌

وى جلوه ذات لا يزالى‌

اى اصل هُدى و سرّ ارشاد

وى فرع تو ما سِوى به ايجاد

برهان حق است چون وجودت‌

هستى‌دِهِ ما سِواست جودت‌

ايمان تو هر كه در پذيرد

عمر ابد از وجود گيرد

در مُلك وجود، چون كه فردى‌

جفت تو نديده كس به مردى.[١]

اى گُل‌رخِ دل‌فريبِ خودكام‌

وى دلبرِ دلكشِ دل‌آرام‌

شد وقت كه باز دور ايّام‌

گامى بزند موافق كام‌

برخيز تو نيز آسمان‌وار

يك روز به كام ما بزن گام‌

بستان و بده، بگو سرودى‌

برخيز و برو، بيا، بزن جام‌