دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٤٢ - سخنى درباره زمان اسلام آوردن امام

اشخاصى‌را مى‌ديد، گرچه مورد خطاب قرار نمى‌گرفت.

اين سال، سالى بود كه آن حضرت به قطع ارتباط با ديگران و گوشه نشينى در غار حِرا دست يازيد، و همواره چنين بود تا آن كه رسالت يافت و وحى بر او نازل شد و پيامبر خدا به اين سال و به تولّد على ٧ در آن، تيمّن مى‌جُست و آن را «سال خير و بركت» مى‌ناميد و در شب ولادت آن حضرت كه در آن كرامت‌ها و قدرت‌هاى الهى‌اى را مشاهده كرد كه پيش از آن نديده بود خطاب به خانواده‌اش فرمود:

در اين شب، فرزندى براى ما به دنيا آمده كه خداوند به وسيله او درهاى بسيارى از نعمت و رحمت براى ما مى‌گشايد.

و همان گونه شد كه پيامبر خدا فرمود؛ زيرا آن حضرت، ياور پيامبر خدا و مدافع او بود و غم را از چهره ايشان مى‌زدود. به شمشير وى، اسلام استوار گشت و پايه‌هايش محكم شد و پايگاه آن حضرت، قوى شد.[١]

جورج جورداق، دانشمند مشهور مسيحى مى‌گويد:

پاره‌اى از بزرگان قريش به حكم خِرد و براى رهايى از بت‌پرستى اسلام آوردند و بسيارى از بندگان و بردگان و سركوب‌شدگان، به انگيزه عدالت خواهى كه رسالت محمّد ٦ بدان فرا مى‌خوانْد و براى انكار ستمى كه پشتشان از تازيانه آن مى‌سوخت، اسلام آوردند و گروهى پس از پيروزى پيامبر ٦ به خاطر واقعيت‌گرايى و نزديك شدن به شخص پيروز، اسلام آوردند، چنان كه در مورد بيشتر امويان، داستان چنين بود.

همه اينها در شرايط گوناگون كه از نظر ارزش و مفهوم انسانى متفاوت است اسلام آوردند و همه در يك مسئله، يعنى پذيرش منطق و واقعيت موجود، همگون‌اند؛ امّا على بن ابى طالب ٧، مسلمان به دنيا آمده است، چون او از نظر تولّد و رشد، از معدن رسالت است و از نظر اخلاق و فطرت، از خودِ اسلام است و شرايطى كه در آن‌

[١] شرح نهج البلاغة: ج ٤ ص ١١٤.