دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٤٣ - سخنى درباره زمان اسلام آوردن امام

آنچه را كه در جان خود از روح و حقيقت اسلام پنهان داشته بود، اعلام كرد، شرايطى چون شرايط ديگران نبود و ربطى به‌انگيزه‌هاى زندگى نداشت. زيرا اسلام على ٧ ژرف‌تر از آن بود كه به شرايط روز ارتباط داشته باشد، چون از روح وى سرچشمه مى‌گرفت، آن سان كه اشيا از معدن‌هاى خود و آب‌ها از چشمه سار خويش مى‌جوشند. چون كودك تا وقتى كه بدون اجازه و مشورت بتواند نماز واجب را ادا كند و به خدا و پيامبرش گواهى دهد، نمى‌تواند از آرزوهاى درونى خويش، تعبير كند.

اوّلين سجده‌هاى مسلمانان نخستين بر خدايان قريش بود و اوّلين سجده على ٧ بر خداى محمّد ٦ بود.

آرى! اسلام او اسلام كسى بود كه مقرّر شده بود تا بر دوست داشتن خير، رشد كند و در سايه توجّه پيامبر ٦ ببالد و پس از او پيشواى دادگران گردد و ناخداى كشتى در درياى گرداب‌ها و موج‌ها شود.[١]

از مجموع آنچه آورديم كه اندكى بود از بسيار و حقايق تأييدكننده بسيارى را بر آنچه آورديم، در اين مجموعه توان ديد نكاتى دانسته مى‌شود:

١. ايمان على ٧ و باور استوار او به سال‌ها قبل از رسالت رسمى پيامبر ٦ و اعلام رسمى آن بزرگوار بر مى‌گردد. بدين‌سان، دليل وجود روايات مشهورى كه نشان‌دهنده آن‌اند كه ايمان على ٧ هفت سال قبل از ايمان ديگران بوده است، روشن مى‌شود.

٢. عمر امام ٧ به هنگام اسلام آوردن، گونه‌گون نقل شده است و هفت‌[٢]، هشت‌[٣]،

[١] الإمام على صوت العدالة الإنسانيّة: ص ٣٨.

[٢] تاريخ دمشق: ج ١ ص ١٣٤.

[٣] التاريخ الكبير: ج ٦ ص ٢٥٩ ش ٢٣٤٣، السنن الكبرى: ج ٦ ص ٣٣٩ ح ١٢١٦٠، تاريخ دمشق: ف ج ٤٢ ص ٢٥، المعجم الكبير: ج ١ ص ٩٥ ح ١٦٢.