دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٣٦١ - ١٠/ ٦١ آسوده شيرازى
١٠/ ٦١
آسوده شيرازى[١]
٣٩. آسوده شيرازى مىسرايد:
|
فرخنده خليفه بلا فصل |
شايسته صحيفه نكو اصل |
|
|
داماد نبى، وصىّ بر حق |
از امرِ خداى حىّ مطلق |
|
|
سلطانِ بحق، امير عادل |
شاه مَلِكان، خديو باذل |
|
|
خورشيد وجود و گوهر جود |
معنىّ ظهور و سرّ موجود |
|
|
داماد رسول و شير يزدان |
داراى جهان و قبله جان |
|
|
شاهنشه دين، علىّ اعلى |
خورشيد هُدى، امام والا |
|
|
سالار دو كَون و روح ايمان |
معنىّ كلام و سرّ فرقان |
|
|
يعنى ز مِهين رسولِ مطلق |
كو خاتم انبياست از حق |
|
|
بىواسطه خاتم ولايت |
در دست على شد از عنايت |
|
|
زان رو كه به حمل بار اسرار |
جز او بنَبود كس سزاوار |
|
|
گفتا نبى آن سفينه علم |
كامروز منم مدينه علم |
|
|
ليكن ز ميان آل و اصحاب |
آمد على آن مدينه را باب |
|
|
زان روى كه هست بابِ اعظم |
فرد آمده در كتاب اعظم |
|
[١] محمّد مهدى، فرزند حاجى حيدر على، برخلاف ديگر برادرانش كه به كار تجارت( شغل موروثى) پرداختند، به تحصيل روى آورد. وى در حدود سال ١٢٦٠ ق، به دنيا آمد و در سال ١٣٢٠ ق، درگذشت. از وى اشعار فراوانى به جاى مانده است. ديوان شعر او به شماره ٣٣٩ در كتابخانه مركزى دانشگاه تهران، نگهدارى مىشود.