دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧٣ - ١٠/ ٦٧ محمد تقى بهار

صباح اگر خوانمى دعايت، به پيشگاه ازلْ ثنايت‌

به چشم دل بينمى صفايت، در آن حقايق، وز آن بيان‌ها

ز علم و عقل و سخا و قدرت، به زهد و حلم و تُقى و همّت‌

نديد چشم جهان مثالت، نه در زمين، نى در آسمان‌ها

به سجده‌گه چون كه سر نهادى ز جور ابن مُلجَم مرادى‌

به گلشن قدسْ پرگشادى، بِرَستى از جور سرگران‌ها

به تيغِ زهرْ آبداده ناگاه، شكافت آن جبهه بِهْ از ماه‌

فرشته فرياد زد كه: اللّه! برآمد از قدسيان فغان‌ها

منم «الهى»، گداى كويت، ز هر طرف چشمِ دل به سويت‌

كه افتدم يك نظر به رويت، به وقت رحلت ز جسم، جان‌ها

«الهى» ام، بنده تو شاهم، به كوى عشقت فتاده راهم‌

كه بخشد ار غرقه در گناهم محبّتت ز آتشم امان‌ها.[١]

گر نظر در آينه، يك رَه بر آن منظر كند

آفرين‌ها بايد آن فرزند بر مادر كند