دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧١ - ١٠/ ٦٦ الهى قمشهاى

خِرَد به كار على است حيران كه چيست اين سرّ سرّ سبحان‌

مثالى از بى مثال يزدان، در او از آن بى‌نشان، نشان‌ها

خليفة اللّه اعظم است او، معلّم روح آدم است او

امير پاكان عالم است او، امام مطلق بر انس و جان‌ها

كتاب ناطق، امام بر حق، مُعين طاها، ولىّ مطلق‌

خلافتش بر جهان محقّق، حكومتش بر تن و روان‌ها

علىّ عالى، امير ايمان، ولىّ ايزد، خديو امكان‌

وصىّ احمد، سَمىّ سبحان، جلالتش برتر از بيان‌ها

دو ديده‌اش بر جمال سرمد، دو نرگسش مست حُسن ايزد

بهشتيان را به نصّ احمد، دو گوهرش سيّد جوان‌ها

هزارْ يك از صفات ذاتت، نكرده وصف اى امير عالم‌

اگر فرستد هزار دفتر، فرشته وحى از آسمان‌ها

تو ظلّ خورشيد لايزالى، تو ذات بى‌مثْل را مثالى‌

تو ساقى جرعه وصالى، به باغ رضوان به بوستان‌ها

تو جوهر قدرت خدايى، تخلّق وصف كبريايى‌

ز مِهر حق در مَثَل ضيايى، تو را سِزَد قدر و عزّ و شان‌ها

تو در غدير از خداى قادر، امير باطن شدى و ظاهر

كه تاجدارىِ شرع اطهر، تو راست شايسته، نى فلان‌ها

به مُلك دين جز تو شه نزيبد، بر اين فلك جز تو مَه نزيبد

شهى، به هر دلْ سيه نزيبد، تويى گُل و خارت اين و آن‌ها