دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥١٣ - ٢/ ١٢ بخشندگى

٤١٦٩. پيامبر خدا ٦ در وصف على ٧: اين درياى خروشان و خورشيد برآمده، در بخشش، از فراتْ بخشنده‌تر است و دل گشاده‌تر از دنيا. هر كس او را دشمن بدارد، لعنت خدا بر او باد!

٤١٧٠. امام على ٧: مرا همراه پيامبر خدا ديدى كه از گرسنگى سنگ بر شكمم مى‌بستم و امروز، زكات من به چهل هزار [دينار] مى‌رسد.

٤١٧١. امام على ٧: مرا در روزگار پيامبر خدا ديده بودى كه از گرسنگى سنگ بر شكمم مى‌بستم و زكات من امروز به چهل هزار دينار مى‌رسد.

٤١٧٢. سنن الدارقطنى به نقل از ابو سعيد: در [تشييع‌] جنازه‌اى كه پيامبر خدا هم بود، حضور يافتم. هنگامى كه [جنازه را] بر زمين گذاشتند، پيامبر خدا پرسيد: «آيا بدهى‌اى بر عهده اوست؟». گفتند: آرى. از او روى تافت و فرمود: «بر دوستتان نماز بگزاريد».

هنگامى كه على ٧ چنين ديد، در پى پيامبر خدا رفت و گفت: اى پيامبر خدا! او از بدهى‌هايش رها گشت و من، ضامن بدهى‌هاى اويم. پيامبر خدا بازگشت و بر او نماز گزارد و آن‌گاه رفت و به على ٧ فرمود: «اى على! خدا تو را جزاى خير دهد! خداوند در روز قيامت ذمّه تو را از دين آزاد كند، چنان كه تو ذمّه برادر مسلمانت را از دين آزاد كردى. هيچ بنده‌اى بدهى برادر دينى خود را نمى‌دهد، جز آن كه در روز قيامت، خداوند، ذمّه او را از دين آزاد مى‌كند».