دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣٣ - ١٠/ ٨ سيد حميرى

اگر تو در روزى كه او را نزديك مى‌سازد

و خشنودى خود را نشان مى‌دهد، رويگردانى، از اكنون چنان باش.

تو او را در نزد حوض، ايستاده مى‌بينى‌

به همراه مصطفى، رهبر و پيامبر معظّم.

كه هر كس را كه در دنيا آن دو را دوست مى‌داشت‌

به سوى بهشت و سايه گسترده طوبى هدايت مى‌كنند.

على، امير مؤمنان است و اداى حقّ او

بر هر مسلمانى از سوى خدا واجب است.

چرا كه پيامبر خدا به حقّ او وصيّت كرده‌

و او را در هر فى‌ء و غنيمتى سهيم گردانيده است.

و صدّيقه‌اى را به همسرى او درآورده كه‌

جز مريم بتول، كسى همانند او نبود.

او نسبت به مصطفى، چون هارون بن عمران‌

نسبت به موساى نجيب و كليم بود.

در روز غدير، ولايت او را واجب گردانيد

بر هر شخص عرب و عجم.

در نزديك دوحه خُم، دست راست او را گرفت‌

و با صدايى آشكار، به نام او فراخواند.

سوگند به خدايى كه به رُكن خانه‌اش‌

هر تيره‌رويى با چهره گردآلود، پناه مى‌آورد

و از هر شهرى سواره به آن جا مى‌شتابند

كه هر كه در روز دوح تسليم نشد، گم‌راه گشت.

آن روز كه [پيامبر خدا] ولايت امر را به او سپرد

و ميراث علم را كه دستگيره محكم دين بود، به وى سفارش كرد.

همواره وام‌ها و تعهّدات او را ادا كرد

و در هر موسمى، هر شنونده‌اى را بدان فرا خواند.

٤٠٠٥. و نيز از اوست: