دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥٤ - ١٠/ ٥٦ سروش اصفهانى

بوده است از عبادت جِنّ و بشر، فزون‌

در روز حربِ خندق، بر عمرو ضربتش‌

از باره، در، به قوّت دادار در رُبود

زيرا كه بود قوّت دادارْ قوّتش ...

روزى كه شد پيمبر انگيخته به خلق‌

مر خلق را به حُبّ على بود دعوتش‌

بيخ درختِ بر شده طوبى بُود نبى‌

شاخ درخت و ساق، على‌اند و عترتش‌

خوانده ولايتش را ايزد، حصار خويش‌

ايمن، كسى كه شد به حصار ولايتش‌

تا شهد حُبّ او نچشى، كى برى نصيب‌

از جوى انگبين بهشت و حلاوتش؟[١]

بيخ درخت طوبى در خانه على است‌

جارى به زير سايه او چشمه بقاست‌

كردش وصىّ خويش پيمبر به روز خُم‌

ز آواز او هنوز خُمِ چرخ پر صداست‌

در دست اوست روز قيامت، لواى حمد

محمودْ بخت آن كه به زير چنين لواست‌

پيش خداى، پشتْ دو تا كردنش، دليل‌

بر بنده بودن وى و يكتايى خداست‌

خاك دَرِ على كش و آل على به چشم‌

كان در دو چشمِ‌عقل گران‌مايه‌توتياست‌

بر منبر «سَلونى» و بر تخت «لو كُشِف»

بنشسته و نهاده به‌سر، تاج «إنّما» ست‌

دستور مصطفى بُود و دست ذوالمنن‌

وندر دو كَون ودوستى‌اش دستگيرماست‌

خواهى‌توانگرى دو جهان، حُبّ او گزين‌

حُبّ‌على‌به هر دو جهان، طُرفه‌كيمياست‌

جز بر پىِ على نبرى رَه به شهر علم‌

كاو سوى‌شهرعلم، تو را شُهره‌پيشواست‌

جز بر درِ على مطلب آرزو «سروش»

كاين در، درِ عنايت و بخشايش و عطاست.[٢]