دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٢٩ - ١٠/ ٨ سيد حميرى

پيامبر ٦ او را برگزيد، گزينشى كه‌

با آن، گريزانانِ از او به زانو درآمدند.

در روز دوح، دوح‌[١] غدير خم‌

ولايت را براى او آشكار فرمود، اگر از آن، اطاعت مى‌كردند.

امّا مردم با ديگران بيعت كردند

و من هيچ بيعتى را چنان خطر ساز نديدم.

١٠/ ٨

سيّد حِمْيَرى‌[٢]

٤٠٠٣. او كه از بزرگان شعر در قرن دوم است، مى‌گويد:

به خدا و نعمت‌هايش سوگند مى‌خورم‌

و البته هركس، مسئول گفتار خويش است‌

كه [سرشت‌] على بن ابى طالب‌

بر تقوا و خوبى سرشته شده است‌

و او پيشوايى است كه‌

بر امّت، برترى دارد.

به حقْ سخن مى‌گويد و حق را اراده مى‌كند

و باطل‌ها او را به خود، مشغول نمى‌سازند.

هرگاه كه جنگ، نيزه‌ها را بيرون كشد

و قهرمانان، عقب‌نشينى كنند

[١] دوح در زبان عربى به خيمه بزرگِ بافته شده از پشم گفته مى‌شود.( م)

[٢] او اسماعيل بن محمّد بن يزيد بن ربيعه حميرى است كه در سال ١٠٥ ق، به دنيا آمد و خود مى‌گويد:« من بچّه بودم. روزى شنيدم كه پدر و مادرم از امير مؤمنان بدگويى مى‌كنند. از نزد آنان بيرون آمدم و گرسنه ماندم و گرسنگى را به بازگشت بر دوباره به نزدشان ترجيح دادم و شب‌ها در مسجد مى‌خوابيدم؛ چون مى‌خواستم از آنها جدا شوم و آنها را دوست نمى‌داشتم». مورّخان بر اين عقيده‌اند كه وى، نخست مذهب كيسانى را پذيرفت؛ ولى پس از ديدار با امام صادق ٧ و مناظره با وى، قانع شد و مذهب اماميه را پذيرفت. او در سال ١٧٣ ق، درگذشت و در گورستان جنينه بغداد، دفن شد( ر. ك: ديوان السيّد الحِميرى: ص ٥).