دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٩١ - ١٠/ ٧٣ ابو القاسم حالت

درس رحمت را كتاب و روى زحمت را نقاب‌

جام دانش را شراب و شمع بينش را شرار

نااميدان را اميد و ناتوانان را توان‌

ناشكيبان را شكيب و بى‌قراران را قرار

در خلافت، عدل او كاخ امان را بام و در

در فتّوت، جود او شاخ كَرَم را برگ و بار

پند او پندى كه شد دست خطا را دستبند

لفظ او دُرّى كه شد گوش سخن را گوشوار

آن كه باشد نزد جودش صد چو حاتم، شرمگين‌

وان كه باشد پيش علمش صد چو لقمان، شرمسار

عقل، عاجز شد ز وصف دانش و تقواى او

كان فزون بود از حساب و اين برون بود از شمار

گفت پيغمبر كه: بعد از من، على رهبر بُوَد

در ره دين خدا و سنّت پروردگار

هر كه ما را دوست باشد، گو على را باش دوست‌

هر كه ما را يار باشد، گو على را باش يار

«حالت»! ار خواهى كه در محشر نباشى رو سياه‌

روشن از مِهر على شو، در نهان و آشكار.[١]