دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧١ - ٨/ ٢ عمرو بن عاص

آن بازداشت، درخواست كنم و در دلش شك و ترديد، ايجاد كنم.

عمرو عاص خنديد و گفت: اى معاويه! تو را چه به گول زدن على؟!

معاويه گفت: مگر ما هر دو از فرزندان عبد مناف نيستيم؟

عمرو گفت: آرى؛ امّا پيامبرى، از آنان بود، نه تو. با اين حال، اگر مى‌خواهى بنويسى، بنويس.

معاويه نامه‌اى به على ٧ و به وسيله مردى از قبيله سكاسك فرستاد ... وقتى نامه معاويه به على ٧ رسيد و آن را خواند، فرمود: «شگفتا از معاويه و نامه‌اش!».

آن‌گاه، على ٧ عبيد اللّه بن ابى رافع را خواست و فرمود: «بنويس ...».

وقتى نامه على ٧ به معاويه رسيد، چند روزى آن را از عمرو عاص پنهان داشت و آن‌گاه، وى را خواست و نامه را براى وى خواند و عمرو را به خاطر نامه، سرزنش كرد.

از روزى كه على ٧ با عمرو رو به رو شد و از وى [كه براى نجات خويش كشف عورت كرده بود] درگذشت، در بين قريش، هيچ كس مثل عمرو، على ٧ را بزرگ نمى‌شمرد.

عمرو بن عاص، در بين كنايه‌هايى كه [با شعر] به معاويه مى‌زد، گفت:

پسر هند! خدا خيرت دهد

و توصيه‌دهندگانِ حاضر را.

اى بى پدر! آيا در على طمع كردى‌

در اين هنگامه كه آهن بر آهن فرود مى‌آيد؟!

و اميدوارى كه با ترديد، او را متحيّر كنى‌

و اميد مى‌ورزى كه با تهديد، از تو بترسد؟

حالْ آن كه نقاب برداشته و جنگى را به راه انداخته است‌

كه از ترس آن، موى سرِ نوزاد، سفيد شده است.