دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١٥ - ١٠/ ٣ حسان بن ثابت

تو در هر جا براى اسلام‌

چون ريسمان نسبت به دَلْوى.

در نسل لُؤَى بن غالب، به تو اميد مى‌رفت‌

كه ويژگى‌هاى او را داشته باشى و به كس ديگر، هيچ اميدى نبود.

براى ما خشمگين شدى، آن هنگام كه عَمرو برخاست و خطبه‌اى ايراد كرد

و در آن، تقوا راميرانْد و كينه را زنده كرد.

پيامبر خدا و عهدش با تو را در بين ما نگه‌داشتى‌

و چه كسى از تو به او نزديك‌تر است؟ چه كسى؟

آيا تو در برادرى، برادر و جانشين او نيستى؟

و داناترين شخص به قرآن و سنّت؟

تو بر گردن ما حقّ بسيار بزرگى دارى‌

مادام كه در نجد و شيجه و آن گاه در يمن باشى.

٣٩٩٦. و نيز مى‌گويد:

اى ابو الحسن! جانم و خاندانم فدايت باد

و هر آن كه در راه هدايت، نرمْ گام و شتابان است.

آيا ستايش دوستدارانت در حقّ تو، نابود مى‌شود؟

اين ستايش، در پيشگاه خداوند، هرگز از بين نمى‌رود.

تو همانى كه در ركوع بخشيدى‌

على! جان فدايت، اى بهترين ركوع كننده!

خداوند، بهترين ولايت را در شأن تو فرو فرستاد

و آن را در قوانين استوار دين، تبيين كرد.

ر. ك: ج ٢ ص ٣٠٥ (اشعار حسّان بن ثابت).