دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٣٩ - ١٠/ ٤٨ فيض كاشانى

تقى و هادى و زكى، مهدى‌

دودمان بتول، تاى على‌

باد از ما درود بر ايشان‌

تا بُود در جنان، بقاى على‌

هر دو عالم طفيل ايشان است‌

هردو كَوْن آمد از براى على‌

روز محشر، حساب جن و بشر

وا گذارد خدا براى على‌

او قسيم بهشت و دوزخ ماست‌

اين خبر آمد از خداى على‌

من كى‌ام تا زنم از ايشان دم‌

يا كه باشم سخنسراى على؟

گر بپرسند كيستى؟ گويم:

ذرّه‌اى محو در هواى على‌

يا نيم هيچ جز محبّت او

پاى تا سر، همه ولاى على‌

لايق بندگى نيم او را

جان پاكم به خاك پاى على‌

يا الهى! به روز حشرم ده‌

جاى در سايه لواى على‌

مهر او را شفيع من گردان‌

بهره‌ور سازم از لقاى على‌

حاليا ده به نقد توفيقم‌

تا شوم تابع هداى على‌

كارهاى مرا چنان گردان‌

كه بُود جمله در رضاى على‌

يافتم ره به سوى درگه تو

از سخن‌هاى جانفزاى على‌

ديده روشن شد از غبار رهش‌

راه ديدم به توتياى على‌

با من آن كرد، كان سزاى وى است‌

نيستم من ولى سزاى على‌

من ندانم چه سان كنم شكرش‌

هم تو از من بده جزاى على‌

شكر آن كو رَهَم نمود به تو

تو بيفزاى بر عُلاى على‌

گنهم گر چه هست بى حد و حصر

ليك هستم ز اولياى على‌

نامه‌ام گر تهى است از حَسَنات‌

دل پُر دارم از ولاى على‌