دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٦٩ - ١٠/ ١٩ متنبى

در آن روز، چشمش راحت و آرام شد

در حالى كه چشمْ‌درد شديدى داشت.

درِ خيبر را كند و به پيروزى نايل شد

و كوه مَرحَب را درهم كوبيد، آن هنگام كه او را كشت.

تا اين كه مى‌گويد:

اى پسر ابوطالب! اى كسى كه انگشترى پيامبران را

در حكمت، همچون نگينى!

فضل تو قابل انكار نيست؛ اما ولايت تو

برخى را گلوگير و برخى ديگر را گواراست.

ياد آن، در نزد دوستانت شفاست‌

و در نزد دشمنانت غم و اندوه.

مانند پرندگان كه برخى در باغ‌هاى شكوفه‌دار

به گل‌ها لبخند مى‌زنند و برخى ديگر در قفس‌هايند.

١٠/ ١٩

مُتَنَبّى‌[١]

٤٠٢٢. او از شاعران برجسته است. به وى گفته شد كه: چرا امير مؤمنان على بن ابى طالب را مدح نمى‌كنى؟ گفت:

مدح وصى را به عمد، ترك كردم‌

چون كه نورى گسترده و فراگير بود.

[١] احمد بن حسين بن حسن جُعْفى كِنْدى، معروف به متنبّى، شاعرى كوفى بود. او به آموختن فنون ادب پرداخت و در همه آنها متخصّص گشت و شعرش بسيار در اوج است. دانشوران به ديوانش توجّه كرده‌اند و بيش از چهل شرح بر آن نوشته‌اند و به ديوان هيچ كس، چنين توجّهى نشده است. وى در سال ٣٠٣ ق، به دنيا آمد و در سال ٣٥٤ ق، در بغداد كشته شد( ر. ك: وفيات الأعيان: ج ١ ص ١٢٠، الأنساب: ج ٥ ص ١٩١).