دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨٨ - ١٠/ ٧٢ محمد حسين شهريار

شال مى‌بست و ندايى مُبهم‌

كه: كمربند شهادت، محكم!

ماه محراب عبوديّت حق‌

سر به محراب عبادت، مُنشق‌

مى‌زند پس لب او كاسه شير

مى‌كند چشم اشارت به اسير

چه اسيرى كه همان قاتل‌اوست‌

تو خدايى مگر، اى دشمنْ دوست؟

در جهانى همه شور و همه شر

ها عَلىٌ بَشَرٌ، كيفَ بَشر؟!

كفن از گريه غَسّال، خجل‌

پيرهن از رخ وصّال، خجل‌

شبْروان مست ولاى تو، على!

جان عالم به فداى تو، على![١]

على اى هماى رحمت، تو چه آيتى خدا را

كه به ما سِوا فكندى همه سايه هما را؟

دل! اگر خداشناسى، همه در رُخ على بين‌

به على شناختم من، به خدا قسم، خدا را

به خدا كه در دو عالم، اثر از فنا نمانَد

چون على گرفته باشد سرِ چشمه بقا را

مگر اى سحاب رحمت، تو ببارى ار نه دوزخ‌

به شرار قهر سوزد همه جان ما سوا را

برو اى گداى مسكين، درِ خانه على زن‌

كه نگين پادشاهى دهد از كَرَم، گدا را