دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١٢ - ١٠/ ٣٥ جلال الدين مولوى

خون نيوشد گوهر تيغ مرا

باد از جا كى برد ميغ مرا؟

كَه نِيَم، كوهم ز صبر و حلم و داد

كوه را كى در رُبايد تندباد؟

آن كه از بادى رود از جا، خسى است‌

زان كه باد ناموافق، خود بسى است‌

باد خشم و باد شهوت، باد آز

بُرد او را كه نبود اهل نياز

باد كبر و باد عُجب و باد حلم‌

بُرد او را كه نبود از اهل علم‌

كوهم و هستىّ من بنياد اوست‌

ور شوم چون كاه، بادم باد اوست‌

جز به ياد او نجنبد ميل من‌

نيست جز عشق احَد، سرخيل من‌

خشم، بر شاهان شه و ما را غلام‌

خشم را من بسته‌ام زير لگام‌

تيغ حلمم گردن خشمم زده است‌

خشم‌حق بر من چون‌رحمت آمده‌است‌

غرق نورم، گر چه سقفم شد خراب‌

روضه گشتم، گرچه هستم بوتراب‌

چون در آمد علّتى اندر غزا

تيغ را ديدم نهان كردن سزا

تا «أحبّ للّه» آيد نام من‌

تا كه «أبغض للّه» آيد كام من‌

تا كه «أعطى للّه» آيد جود من‌

تا كه «أمسك للّه» آيد بود من‌

بخل من للّه، عطا للّه و بس‌

جمله للّه‌ام، نِيَم من آنِ كس‌

و آنچه للّه مى‌كنم، تقليد نيست‌

نيست تخييل و گمان، جز ديدنى است‌

ز اجتهاد و از تحرّى رَسته‌ام‌

آستين بر دامن حق بسته‌ام‌

گر همى پرّم، همى بينم مَطار

ور همى گردم، همى بينم مدار

ور كشم بارى، بدانم تا كجا

ماهم و خورشيد، پيشم پيشوا

بيش از اين با خلق گفتن، روى نيست‌

بحر را گنجايى اندر جوى نيست.[١]