دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٧ - ١٠/ ١١ دعبل خزاعى

تا كى، تا كى و تا چه زمانى‌

در دوستى اين جوان، سرزنش شوم؟

آيا غير او با فاطمه ازدواج كرد؟

و آيا در حقّ غير او «هَلْ أَتَى» نازل شد؟

ر. ك: ص ١٣٥ (شافعى).

١٠/ ١١

دِعبِل خُزاعى‌[١]

٤٠١٣. او كه از شاعران بزرگ قرن سوم است، مى‌گويد:

قرآن به فضل آل محمّد، زبان گشوده است‌

و در ميان آنان، ولايت على را منكر نگشته است؛

ولايت برگزيده از ميان بهترين‌ها؛ آن كه‌

پس از پيامبر ٦، راستگو و دوست داشتنى بود.

هنگامى كه به وقت نمازِ او درويش آمد

دست و بازويش را با ميل به سويش دراز كرد.

درويش، انگشتر را از انگشت او بيرون كشيد

بخشش كريمِ بخشنده، فرزند بخشنده.

و خداى رحمان در قرآن خود، وى را ويژه ساخت‌

هركس افتخارى چون او دارد، آن را نام ببرد.

[١] ابو على دعبل بن على بن رَزين خزاعى، در سال ١٤٨ ق، به‌دنيا آمد. وى شاعرى اديب بود و بسيار به اهل‌بيت : علاقه‌مند و دوستدار آنان بود. از وى شنيده شد كه مى‌گفت:« من پنجاه سال است كه چوبه دارم را بر دوش مى‌كشم و كسى را پيدا نمى‌كنم كه مرا با آن به دار كشد» و اين به خاطر شدّت علاقه‌مندى وى به خاندان پيامبر ٦ و پيكار با دشمنان آنان بود.

بُحْتُرى گفته است:« دعبل در نظر من از مسلم بن وليد در شعر، قوى‌تر است» و جاحظ گفته كه از دعبل بن على شنيدم كه مى‌گفت:« شصت سال عمر كردم و هيچ روزى نيامده است، مگر آن كه در آن، شعرى گفته‌ام». وى در سال ٢٤٦ ق، در كهن‌سالى در اطراف اهواز، مظلومانه به شهادت رسيد و به شوش منتقل و در آن‌جا دفن شد( ر. ك: الغدير: ج ٢ ص ٣٦٣).