دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٢٧ - ٩/ ١١ حسن بصرى

صحابى بودن، دليرى، درگيرى، زهد، داورى و خويشاوندى از آن اوست. على در كارش بلند مرتبه بود. خداوند، على را بيامرزد و بر او درود فرستد.

گفتم: اى ابو سعيد! آيا بر غير پيامبر صلوات و درود مى‌فرستى؟

گفت: هر گاه ياد مسلمانان كردى، بر آنان رحمت بفرست و بر پيامبر و خاندانش درود فرست، و على، بهترينِ خاندان او بود.

گفتم: آيا او از حمزه و جعفر، بهتر بود؟

گفت: آرى.

گفتم: از فاطمه و پسرانش بهتر بود؟

گفت: آرى. سوگند به خدا، او بهترينِ همه آل محمد ٦ بود. چه كسى در اين كه او بهترينِ آنان بود، ترديد دارد، حالْ آن كه پيامبر خدا فرمود: «پدر آن دو (حسن و حسين ٨) بهتر از آن دو است»؟ هيچ‌گاه نام شرك بر او اطلاق نشد، هيچ‌گاه شُرب خَمر نكرد و پيامبر خدا به فاطمه فرمود: «بهترينِ امّتم را به همسرىِ تو درآوردم» و اگر در بين امّت او كسى بهتر از وى بود، او را استثنا مى‌كرد. و پيامبر خدا بين يارانش پيمان برادرى بست و بين على و خودش برادرى قرار داد. بنا بر اين، پيامبر خدا، خودش بهترين بود و بهترين برادران را داشت.

گفتم: اى ابو سعيد! بنا بر اين، آنچه كه گفته مى‌شود كه تو درباره على [و عليه او] گفته‌اى، چه مى‌شود؟

گفت: برادر زاده! با آن، خون خود را از دست اين ستمكاران، محفوظ نگه مى‌دارم و اگر نمى‌گفتم، بر دار آويخته مى‌شدم.

٣٩٦٩. الاستيعاب: از حسن بن ابى حسن بصرى درباره على بن ابى طالب ٧ پرسيده شد.

گفت: سوگند به خدا، على، تيرى به هدف خورده از كمان الهى به سوى دشمنانش بود. او ربّانى اين امّت بود و از ميان امّت، صاحب فضل و سابقه و خويشاوندى با پيامبر بود. از دستور خدا غافل نمى‌شد و در دين خدا، مورد ايراد و سرزنش نبود. از مال خدا سرقت نكرد و حقّ قرآن را ادا كرد و از جانب آن به بهشتى دل‌انگيز دست يافت. على بن ابى طالب، چنين [كسى‌] بود.