مجموعه مصنفات حكيم مؤسس آقا على مدرس طهرانى - زنوزى، على بن عبد الله - الصفحة ٥٤٠ - فهرست اشعار

خواهى اگر به طور دل حق بينى در نار مقيّد آب مطلق بينى/ ١٨٤

خورشيد ازل ز رخ چو برداشت نقاب برداشت نقاب و گشت ظاهر به حجاب/ ١٨٤

خورشيد وجود تا ز رخ پرده بگشود بنمود جمال خويش آنگونه كه بود/ ١٨٤

داد از اين كاسد قماشيها بسى داد از اين حق ناشناسيها بسى/ ٥١

در آيت احمد آنچه او داشت گذاشت مرآت على چنانكه او بود نمود/ ١٨٤

در جهان از هر خسى خارى كشيد از نگونساران چها ديد و شنيد/ ٥١

دردها عيان دارم كو مرهمى؟ رازها دارم نهان كو مرهمى؟/ ٥١

در مسند تحقيق نيامد مثلت يك سر ز گريبان طبيعت بيرون/ ١٣٩

دفتر فرزانگى را گاو خورد خانه عقل و خرد را آب برد/ ٤٩

دل آيتى است از حق و دلبر حكايتى آغاز اين حكايت و آيت براى اوست/ ١٢١

دو سر قوس حلقه هستى به حقيقت بهم تو پيوستى/ ١٨٣

رو مجرّد شو مجرّد را ببين/ ٢٤٧ ز آئينه دل غبار باطل بزداى‌

تا ذات على به چشم حق حق بينى/ ١٨٤ سر باغ و دل زمين دارند

كى سر شرع و عقل و دين دارند/ ٥٠ سلسله‌ها، حلقه‌ها كاش به حلقم زنند

سلسله گر زلف يار، حلقه اگر موى دوست/ ١٨٣ شد ز يك نقطه عيان از دهنت سر وجود

نيستى بين كه بيان نكته هستى كندا/ ١٤٩، ١٨٣ شمع دلشان نشانده پيوست‌

آن باد كه در دماغشان هست/ ٤٩ صحبت عرفان كجا و ديو ودد

خست ابناى جنسم مى‌كشد/ ٥١ ظاهر به حجاب اگر نشد پس ز چه روى‌

گرديد ابو تراب ظاهر به تراب/ ١٨٤ ظلمت نديده‌ام كه گرفتى به نور جاى‌

جز خال او كه گونه خورشيد جاى اوست/ ١٨٣ فعل حق دريا و عالم موج او

موج ما دريا و دريا موج‌هاست/ ١٨٤ كسى چون به سامان درآورد آن سر

كه گرز زانوى برداشت كوفت بر ديوار/ ١٥٩ گر خريدارى بدى در خورد جان‌

مى‌گشودم من متاع اين جهان/ ٥١ مرهم اين سينه مجروح كو؟

محرم راز دل اين روح كو؟/ ٥١ مى‌خوردن من از ازل حق مى‌دانست/ ٣٨٤

مى دو ساله و محبوب چهارده ساله همين بس كه مرا صحبت از صغير و كبير/ ١٥٩

نرگس مست تو باده پرستى كندا هر چه هستى همه چون چشم تو مستى كندا/ ١٤٩، ١٨٣

نه آنچنان بخيال اندرى كه در همه عمر فراغتى ز تو بينم كه خويشتن نگرم/ ١٨٣

نيست اينجا چو مر خرد را برگ مرگ به با چنين حريفان، مرگ/ ٥٠

همدمى گر مى‌شنيدى راز من مى‌شكفتم همچو گل اندر چمن/ ٥١