مجموعه مصنفات حكيم مؤسس آقا على مدرس طهرانى - زنوزى، على بن عبد الله - الصفحة ١٨٤ - بقاياى اشعار و غزليات

[٥]

خواهى اگر به طور دل، حق بينى در نار مقيّد، آب مطلق بينى‌

ز آئينه دل غبار باطل بزداى تا ذات على به چشم حق، حق بينى [١]

[٦]

خورشيد وجود تا ز رخ پرده بگشود بنمود جمال خويش آنگونه كه بود

در آيت احمد آنچه او داشت گذاشت مرآت على چنان كه او بود نمود [٢]

[٧]

خورشيد ازل ز رخ چو برداشت نقاب برداشت نقاب و گشت ظاهر به حجاب‌

ظاهر به حجاب اگر نشد پس ز چه روى گرديد ابو تراب ظاهر به تراب [٣]

[٨]

يك جلوه نمود حق و يك جذبه نمود از جلوه وجود داد و از جذبه ربود

آن جلوه محمّد است و آن جذبه على است زين رو به وجود اين دو شد بود و نبود [٤]

[٩]

خاك چون عنقا و آدم اوج او در حضيض فعل حق بس اوج‌هاست‌

فعل حق دريا و عالم موج او موج‌ها دريا و دريا موج‌هاست. [٥]

(١ و ٢ و ٣ و ٤). نايب الصدر شيرازى در تذكره طرائق الحقائق (ج ٣ ص ٢٣٦): «اين چندرباعى كه از خود آن جناب شنيده شد، آورده مى‌شود ...».

[٥]. سلطان الفلاسفه در حاشيه اسفار ملكى خود و سيد ابو الحسن رفيعى قزوينى در حاشيه منظومه سبزوارى ملكى خود اين دو بيت را از آقا على نقل كرده‌اند. (به نقل سيد مصطفى محقق داماد، نامه فرهنگستان علوم، شماره ٤ ص ١٣٧ تهران، تابستان ١٣٧٥).