مجموعه مصنفات حكيم مؤسس آقا على مدرس طهرانى - زنوزى، على بن عبد الله - الصفحة ٤٤٦ - الفصل التاسع فى اثبات كثرة العقول

[٥٢٣] قوله «و الّا لزم توافق الافلاك ...» [١]

مثلا اگر مقصود همه افلاك همان وصول به جسم فلك الافلاك باشد پس هر دانى غايتش عالى اوست و آن عالى نيز غايتش عالى است، و هكذا پس غاية فلك اوّل ثانى است و غاية ثانى ثالث است و هكذا كه غاياتى در اين اواسط هست لكن غاية الغايات همان فلك الافلاك خواهد شد پس چون غاية همه يك شئ شد بايد همه بيك جهت حركت كنند، لازم مى‌آيد توافق افلاك در حركت زيرا كه جميع اوضاع از براى آنها حاصل مى‌شود پس اختلاف حركات به حسب جهت چرا خواهد شد پس غاية حركت فلك جسم فلكى نباشد.

[٥٢٤] قوله «و لا اعراضا قائمة بالاجسام ...» [٢]

زيرا كه در وقتى خود اجسام نتوانند اعراضشان چگونه مى‌توانند بشوند.

[٥٢٥] قوله «لانفسانية ...» [٣]

زيراكه نفس من حيث هو نفس ريشه‌اش به بدن و جسم بسته است او نيز نمى‌شود كه غاية حركت باشد.

[٥٢٦] قوله «و لا ما هو اخس منها ...» [٤]

و هو الاعراض.

[الفصل التاسع: فى اثبات كثرة العقول‌]

[٥٢٧] قوله «لكانت نسبة بعض اجرامها ...» [٥]

حاصلش اين است كه چنانچه جرم واجد اجزائش به هم متشابهند هر گاه اجرام متعدّده نيز از نوع واحد باشد خواهند متشابه شد. پس چنانچه جرم واحد اجزايش متصل است، بايست اجرام متعدّده نيز متصّل باشند زيرا كه همه آن اجرام متّحدند در طبيعت يعنى‌

[١]. ١٧٩/ ٤.

[٢]. ١٧٩/ ٦.

[٣]. ١٧٩/ ٨ فى المبدء و المعاد المطبوعة «الا نفسيا».

[٤]. ١٧٩/ ٨.

[٥]. ١٧٩/ ١٥.