٤. اين وزن در بيش‌تر موارد، از افعالى كه فاء الفعل آن‌ها «لام» يا «راء» يا «واو» يا «نون» يا «ميم» باشد، ساخته نمى‌شود و به جاى آن وزن «افتعل» به كار مى‌رود: لويته فالتوى.

اِنْفيال

وزن مصدر قياسى براى افعال ثلاثى مزيد است كه فعل ماضى مزيد آن «انفعل» و عين الفعل آن «الف» است. در نتيجه ماضى آن به صورت «انفال» درمى‌آيد: انقاد، انقيادا، انحاز انحيازا.

انْقَلَبَ

١. فعل ماضى ناقص از ملحقات «اخوات كان» است و بر سر جملۀ اسميّه درمى‌آيد؛ مبتدا را به عنوان اسم خود، مرفوع مى‌كند و خبر را، به عنوان خبر خود، منصوب مى‌سازد:

انقلب الحرير منديلا.

٢. اگر معناى صيرورت ندهد، فعل تامّ است: انقلب الوضع العسكريّ‌.

٣. فعل‌هاى ملحق به «اخوات كان» عبارت‌اند از: ارتدّ، استحال، آض، انقلب، تبدّل، تحوّل، حار، راح، رجع، عاد، غدا. هرچه از اين فعل‌ها مشتق شود، مانند ماضى آن‌ها عمل مى‌كند؛ يعنى اسم را مرفوع و خبر را منصوب مى‌سازد.

إنّ و أخوات آن

حروف معانى و مشبّهة بالفعل، جزو نواسخ‌اند و بر سر جمله اسميّه درمى‌آيند، مبتدا را به عنوان اسم خود، منصوب مى‌كنند و خبر را، به عنوان خبر خود، مرفوع مى‌سازند:

إنّ زيدا شجاع.

١. حروف مشبهه بالفعل پنج حرف‌اند: إنّ به معناى تأكيد مى‌كنم؛ كأنّ به معناى تشبيه مى‌كنم؛ لكنّ به معناى استدراك مى‌كنم؛ ليت به معناى آرزو مى‌كنم؛ لعلّ به معناى اميدوارم.

٢. اين حروف همانند فعل‌اند؛ زيرا:

(١) مركّب از سه حرف يا بيش‌تر هستند.

(٢) آخر آنها مانند فعل ماضى، مفتوح است.

(٣) معناى فعل را دربردارند و همراه اسم مى‌آيند. (٤) «نون» وقايه بر آن‌ها درمى‌آيد:

إنّني.

٣. خبر حروف مشبّهة بالفعل به صورت‌هاى زير مى‌آيد: (١) مفرد: ليت الإستبداد صريع. (٢) جملۀ اسميّه: إنّ الخيانة عاقبتها العار. (٣) جملۀ فعليّه: لعلّ المريض يشفى. (٤) متعلّق ظرف يا حرف جرّ: إنّ فوق يدك يدا.

٤. حكم معطوف بر اسم حروف مشبّهة بالفعل: (١) هرگاه پس از اسم - پيش از خبر يا پس از آن - قرار گيرد، (بنابر قول قوى) نصب آن واجب است: إنّ زيدا و سميرا قائمان. (٢) در