فرهنگ اصطلاحات صرف و نحو عربی - دحداح، انطوان - الصفحة ١٦٥
٢. «سوف»: سوف أعود.
حرف استيناف
حرف معناست و بهكارگيرى آن، نشان دهندۀ آغاز جمله، پس از اتمام جملۀ پيشين است. دو حرف، نشانۀ استيناف است:
١. «فاء»: سافر زيد فليتنى عرفت بسفره.
٢. «واو»: جاء سمير و السّماء تمطر.
حرف أَسَلِىّ
حرف مبنى است و چون از «أسلۀ» زبان، يعنى سر آن، خارج مىشود «أسلى» نامگذارى شده است؛ به آن حرف صفير هم گفته مىشود. حروف «أسلى» سه حرف است: زاى، سين، صاد.
حرف إضراب
حرف معناست و براى ابطال يا انتقال از غرضى به غرض ديگر بهكار مىرود. حروف اضراب، سه حرف است:
١. «أو»: سافر أو دع السّفر اليوم.
٢. «بل»: قام زيد بل خالد.
٣. «لكن»: ما كنت ملككم و لكن خادمكم.
حرف امر
حرف معناست و تعريف آن چنين است:
كسى كه داراى درجۀ بالاترى است، انجام كارى را از كسى كه در مرتبۀ پايينتر از او قرار دارد، طلب كند.
امر داراى يك حرف است كه «لام» امر ناميده مىشود: لتكن مسؤولا.
حرف بدل
حرف معناست و بر جانشينى چيزى به جاى چيزى ديگر، دلالت مىكند. حرف «عن» براى بدل به كار مىرود: قم عن أخيك بهذا العمل.
حرف تأكيد
حرفى است كه براى تأكيد و پافشارى بر قصد و مراد و تحكيم عهد و پيمان به كار مىرود. حروف تأكيد هشت حرف است:
١. «أمّا»: أمّا زيد فشجاع.
٢. «أن»: علمت أن قد يرجع.
٣. «إنّ»: إنّ الطّقس جميل.
٤. «باء»: ما كان ربّك بظالم.
٥. «على»: حَقِيقٌ عَلى أَنْ لا أَقُولَ عَلَى اَللّهِ إِلاَّ بالحقّ.
٦. «كاف»: (لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ).
٧. «نون»: اذهبن.
٨. «نّ»: إذهبنّ.
حرف تأنيث
حرف معناست و براى دلالت اسم بر مؤنّث و جدا كردن آن از مذكّر، به آخر اسم اضافه مىگردد. حروف تأنيث سه حرف است كه علائم تأنيث ناميده مىشود: تاء مربوطه، الف مقصوره، الف ممدوده. مؤنّث سه نوع