فرهنگ اصطلاحات صرف و نحو عربی

(١)

٥ ص

(٢)

فرهنگ اصطلاحات صرف و نحو عربی - دحداح، انطوان - الصفحة ٣٦٩

مُغرى

اغراء، آگاه كردن مخاطب از امر پسنديده‌اى است، تا آن را انجام دهد: العزيمة و الصّبر؛ هر دو مفعول به محذوف «الزم» اند.

مغرى، كسى است كه آگاه مى‌شود.

مُغرى به

اغراء، آگاه كردن مخاطب از امر پسنديده‌اى است، تا آن را انجام دهد: العزيمة و الصّبر؛ هردو مفعول به فعل محذوف‌اند و مغرى به، همان امر پسنديده است.

١. اسم مغرى به: (١) مفرد است: الوفاء، الصّبر. (٢) معطوف عليه است: أخاك و الإحسان إليه. (٣) مكرّر است: أخاك، أخاك.

٢. مغرى به، با فعل مقدّر «الزم»، منصوب مى‌شود. (١) در عطف و تكرار، تقدير آن واجب است. (٢) در غير اين دو تقدير آن، جايز است.

مُفاجاة

يكى از معانى إذ و إذا است. «مفاجاة» بر حدوث ناگهانى و غير منتظرۀ چيزى دلالت مى‌كند: بينما أنا أكتب إذ دخل علىّ زائر. خرجت فإذا الأسد بالباب.

مُفاعاة

وزن قياسى مصدر ثلاثى مزيد و فعل ماضى ثلاثى مزيد آن «فاعل» است، ولى وزن خاص آن «فاعى» است؛ زيرا لام الفعل آن «الف» است: ناجى مناجاة، حابى محاباة.

مُفاعَل

وزن قياسى اسم مفعول، اسم مكان و زمان از «فاعل» است: مهاجر.

مُفاعِل

وزن قياسى اسم فاعل و صفت مشبّهه از «فاعل» است: مقاتل، معاند.

مَفاعِل

وزن منتهى الجموع است: مسجد، مساجد.

مُفاعَلَةٌ

وزن قياسى مصدر ثلاثى مزيد و فعل ماضى آن «فاعل» است: جادل مجادلة؛ ناضل مناضلة.

مَفاعِيل

وزن منتهى الجموع است: مصباح، مصابيح.

مفاعيل

اسم‌هاى منصوبى هستند كه نشان مى‌دهند فعل بر آن‌ها واقع شده است، و همچنين نوع، عدد، سبب، مكان، زمان و همراهى با فعل را بيان مى‌كنند.