فرهنگ اصطلاحات صرف و نحو عربی - دحداح، انطوان - الصفحة ١٣٣
ث
ث، ثاء
حرف مبنى، شمسى، صحيح، و در حساب ابجد، معادل عدد ٥٠٠ است. اين حرف، جزو حروف نقطهدار و داراى استفال و رخوت است.
ثالثٌ
اسم عدد ترتيبى و مفرد است و بر حسب موقعيّتش در جمله اعراب مىپذيرد:
١. بر وزن «فاعل» ساخته مىشود و مطابق معدود است؛ يعنى، با معدود مذكّر به صورت مذكّر و با معدود مؤنّث به صورت مؤنّث مىآيد: الفصل الثالث، الرّسالة الثالثة.
٢. معدود آن بر حسب موقعيّتش اعراب مىپذيرد و در كلام، پيش از عدد قرار مىگيرد.
ثالثَ عشَر
اسم عدد ترتيبى مركّب است و بر حسب موقعيّتش در جمله، مبنى است.
١. جزء نخست آن بر وزن «فاعل» ساخته مىشود. دو جزء آن مبنى بر فتحهاند و در تذكير و تأنيث، مطابق معدود مىآيند: الفصل الثالث عشر، الرسالة الثالثة عشرة.
٢. معدود آن بر حسب موقعيّتش در جمله، اعراب مىپذيرد و در كلام پيش از عدد قرار مىگيرد.
ثامِنٌ
اسم عدد ترتيبى و مفرد است و بر حسب موقعيّتش در جمله، اعراب مىپذيرد.
١. بر وزن «فاعل» ساخته مىشود و مطابق معدود است؛ يعنى با معدود مذكّر به صورت مذكّر و با معدود مؤنّث به صورت مؤنّث مىآيد: الفصل الثامن، الرّسالة الثامنة.
٢. معدود آن بر حسب موقعيّتش در جمله، اعراب مىپذيرد و در كلام، پيش از عدد قرار مىگيرد.
ثامِنَ عَشَرَ
اسم عدد ترتيبى و مركّب است و بر حسب موقعيّتش در جمله، مبنى است.
١. جزء نخست آن بر وزن «فاعل» ساخته