٢. صفات با الحاق «تاء» مربوطه، مؤنّث مى‌شوند، ولى وزن «فعلان، فعلى» از اين قاعده پيروى نمى‌كند: سكران، سكرى البته در مواردى نادر، صفاتى مانند: حبلان، صحيان، ندمان...، با «تاء»، مؤنّث مى‌شوند.

٣. اگر مؤنث آن «فعلى» باشد، وزن صفت مفرد غير منصرف است: سكران، سكرى.

٤. اگر صفت، بر وزن «فعلان، فعلى» باشد، به صيغۀ جمع مذكّر سالم جمع بسته نمى‌شود:

نشوان، نشوى.

فِعْلانٌ

١. وزن سماعى براى مصدر ثلاثى مجرّد است: حرمان، نسيان.

٢. وزن قياسى براى جمع مكسّر در اسم‌ها و مفرد آن، «فعل» است: جرذ، جرذان.

فَعَلَتْ

وزن تصريف فعل ماضى مجرّد معلوم است.

١. ضمير آن، مفرد مؤنّث غايب است.

٢. فاء الفعل آن مفتوح، عين الفعل آن تابع وزن و لام الفعل آن مبنى بر فتحه است.

٣. فاعل، ضمير مستتر جوازى است و «هى» در تقدير است؛ «تاء» براى تأنيث است.

فَعَلْتُ

وزن تصريف فعل ماضى مجرّد معلوم است.

١. ضمير آن متكلّم، مذكر يا مونث، و مفرد است.

٢. فاء الفعل آن مفتوح، عين الفعل آن تابع وزن و لام الفعل آن مبنى بر سكون است.

٣. فاعل آن، «تاء» مضموم و براى متكلّم است.

فَعَلْتَ

وزن تصريف فعل ماضى مجرد معلوم است.

١. ضمير آن، مخاطب مذكر مفرد است.

٢. فاء الفعل آن مفتوح، عين الفعل آن تابع وزن، و لام الفعل آن مبنى بر سكون است.

٣. فاعل آن، «تاء» مفتوح و براى مخاطب است.

فَعَلْتِ

وزن تصريف فعل ماضى مجرّد معلوم است.

١. ضمير آن، مخاطب مؤنّث مفرد است.

٢. فاء الفعل آن مفتوح، عين الفعل آن تابع وزن و لام الفعل آن مبنى بر سكون است.

٣. فاعل آن، «تاء» مكسور و براى مخاطب است.