١. جزء نخست عدد، با معدود مذكّر، همراه «تاء» و با معدود مؤنّث، بدون «تاء» مى‌آيد، و جزء دوم، مطابق با معدود است: جاء ثمانية عشر رجلا رأيت ثماني عشرة فتاة. مررت بثماني عشرة قرية.

٢. معدود آن، مفرد و منصوب است و تمييز عدد ناميده مى‌شود.

ثمانيةُ الافٍ

اسم عدد اصلى و معرب است.

١. جزء نخست در تأنيث به حال خود باقى مى‌ماند و جزء دوم مجرور به اضافه است.

٢. هرگاه معدود ديگرى ذكر شود، مفرد و مجرور به اضافه است: جاء ثمانية الاف رجل.

رأيت ثمانية الاف فتاة.

ثُنائي

صيغۀ كلمه‌اى است كه از دو حرف تشكيل شده است و موارد زير را دربر مى‌گيرد:

١. حروف معانى ثنايى: إذ، قد، هل.

٢. اسم مجرّدى كه، سماعا، در آن حذفى صورت گرفته و پس از حذف با دو حرف آمده:

أب، كه اصل آن، أبو بوده است. در بيش‌تر موارد، حرف محذوف، «واو» و گاهى «ياء» و «هاء» است: يد، كه اصل آن يدي بوده است؛ فم، كه اصل آن فوه بوده است.

٣. اسم يا فعلى كه از دو حرف صحيح تشكيل شده است: لؤلؤ، قهقر.