١. فعل متعدّى دو مفعولى و از افعال قلوب است و بر يقين دلالت دارد. پس از به دست آوردن فاعل خود، بر سر جملۀ اسميّه در مى‌آيد و مبتدا و خبر را، به عنوان دو مفعول خود، منصوب مى‌سازد: درى التّلميذ العلم مفيدا.

٢. اگر معانى يقين نداشته باشد، فعل، متعدّى يك مفعولى است: دريت المحتال.

٣. افعال يقين عبارت‌اند از: ألفى، تعلّم، درى، رأى، علم، وجد. اين افعال، «اخوات ظنّ‌» ناميده مى‌شوند.

دَعا

١. برخى از فعل‌ها دو مفعول را منصوب مى‌كنند كه اصل آن دو، مبتدا و خبر نيست: كسا أخوك الفقير ثوبا. گروه ديگرى از فعل‌ها نيز دو مفعول را منصوب مى‌كنند و به جاى مفعول دوم آن‌ها مى‌توان جار و مجرور نهاد: دعوته زيدا - بزيد؛ «دعا» در اين‌جا، به معناى «سمّى» است.

٢. اين افعال عبارت‌اند از: اختار، استغفر، أمر، دعا، زوّج، سمّى، صدق، كنّى، كال.

دَوالَيْكَ

در لفظ، مصدر مثنّى و به معناى تكثير و از اسم‌هاى دائم الاضافه است. با عامل مقدّر از لفظ يا معناى خود، منصوب است، از اين جهت