١. فعل ماضى ناقص و ملحق به «أخوات كان» است، بر جملۀ اسميّه درمى‌آيد، مبتدا را، به عنوان اسم خود، مرفوع مى‌كند و خبر را، به عنوان خبر خود، منصوب مى‌سازد: حار الخشب مقعدا.

٢. اگر به معناى صيرورت نباشد، فعل تامّ است: حار المعلّم في درسه.

٣. افعالى كه به «اخوات كان» ملحق مى‌شوند عبارت‌اند از: ارتدّ، استحال، آض، انقلب، تبدّل، تحوّل، حار، رجع، راح، عاد، غدا.

هرچه از اين افعال مشتق شود، مانند ماضى آن‌ها عمل مى‌كند؛ يعنى اسم را مرفوع و خبر را منصوب مى‌سازد.

حاشا

لفظى است به معناى استثناء.

١. فعل ماضى جامد است و مفعول به را منصوب مى‌سازد: نجح الطّلاب حاشا خالدا.

٢. حرف جرّ است و اسم ظاهر و ضمير را مجرور مى‌سازد: نجح الطّلاّب حاشا سمير.

٣. حرف استثناء و براى تنزيه مستثنى از مشاركت در حكم مستثنى منه است: تمرّد الجنود حاشا القائد.

٤. اگر «ما» ى مصدرى پيش از آن درآيد، فعل محسوب مى‌شود و ما بعد خود را منصوب مى‌سازد: أحبّ الأدباء ما حاشا الخدّاع.