٢. اسم پس از «كم» استفهاميّه، بنابر تمييز بودن، منصوب مى‌شود: (١) اگر «كم»، پس از حرف جرّ قرار گيرد، جايز است مميّز آن منصوب شود: بكم ليرة بعت سيّارتك‌؟ و نيز جايز است مجرور شود: بكم ليرة...؟ (٢) اگر بين آن دو، فعل متعدّى فاصله بيفكند، افزودن «من» به تمييز، واجب است: كم أطعمت من فقير؟

٣. اگر قرينه‌اى بر تمييز آن دلالت كند، حذف تمييز جايز است: كم أولادك‌؟ يعنى كم ولدا أولادك‌؟ در اين صورت، جمله از مبتدا و خبر تشكيل شده است.

كَمْ خبريّه

كنايه از عدد فراوانى است كه از آن خبر مى‌دهند و قصد تعيين آن را ندارند.

١. اعراب محلّى آن: (١) مفعول به است: كم كتاب اشتريت! (٢) جانشين مفعول مطلق است: كم ضربة ضربت! (٣) جانشين مفعول فيه است: كم سنة درست! (٤) مبتدا: كم طالب جاء! و يا خبر است: كم حسابك فى المصرف! (٥) مجرور نمودن آن با حرف جرّ و مضاف، جايز نيست.

٢. اسم پس از «كم» خبريّه، مجرور به اضافه مى‌شود: (١) آن اسم يا مفرد است: كم إنسان! و يا جمع است: كم أناس! (٢) تمييز آن با «من» مجرور مى‌شود: كم من مرّة أخطأت.

(٣) اگر ميان «كم» و مجرور آن چيزى فاصله بيفكند، منصوب كردن تمييز، لفظا و محلاّ واجب است: كم لى صديقا!.

٣. «كم» خبريّه به زمان ماضى اختصاص دارد. اگر بر سر فعل ماضى يا مضارع درآيد، حذف تمييز آن جايز است: كم كافحت! يعنى كم كفاح كافحت!

كنايه

اسم غير متصرّف است و امرى معيّن را با لفظ غير صريح، بيان مى‌كند. كنايات عبارت‌اند از: كم، كأىّ‌، كذا، كيت و ذيت، بضع و فلان؛ به جز «بضع» و «فلان»، همۀ آن‌ها مبنى بر حركت يا سكون‌اند. از ميان آن‌ها فقط «كم»