١. ضمّه: (١) در ماضى مجهول خماسى و سداسى (شش حرفى): احتمل؛ فعل اجوف وزن «إفتعل» و «إنفعل» استثنا شده است. (٢) در امر ثلاثى كه عين الفعل آن مضموم باشد: أقتل.

٢. فتحه: (١) در «أل» تعريف. (٢) در «أيم»، و «أيمن».

٣. كسره: (١) در ماضى مجهول فعل اجوف وزن «إفتعل» و «إنفعل»: اقتيد، انقيد.

(٢) در ماضى معلوم خماسى و سداسى:

إنزوى، إستخرج. (٣) در امر ثلاثى كه عين الفعل آن مضموم نباشد: افعل؛ و در خماسى و سداسى: إنزو، استخرج. (٤) در مصدر خماسى و سداسى: إنزواء، إستخراج.

(٥) در اسم‌هاى ده‌گانه به جز؛ «أيم» و «أيمن»:

إبن.

همزۀ وصل سماعى

١. همزۀ وصل در اين ده اسم، سماعى است: إبن، أبنم، إبنة، إست، إسم، أمرؤ، امرأة، إثنتان، إثنان، أيم، و أيمن.

همزه در مفرد و تثنيۀ هفت اسم نخست، همزۀ وصل است، ولى در جمع آن‌ها همزۀ قطع است.

٢. همزۀ وصل در «أل تعريف» نيز سماعى است.

هُنَّ

ضمير بارز منفصل و مختص جمع مؤنّث غايب، مبنى بر سكون و محلاّ مرفوع است.

١. مبتدا: هنّ الجميلات.

٢. فاعل يا نايب فاعل پس از «الاّ» و نفى: ما نجح إلاّ هنّ‌.

٣. تابع فاعلى كه ضمير متّصل است: نجحن هنّ‌.

هُنا

اسم اشاره، براى مكان نزديك، مبنى بر سكون، مفعول فيه و محلاّ منصوب است:

نجلس هنا.

هُناكَ

اسم اشاره براى مكان متوسّط، مبنى بر