فرهنگ اصطلاحات صرف و نحو عربی

فرهنگ اصطلاحات صرف و نحو عربی - دحداح، انطوان - الصفحة ٣١١

«الف» نوشته شده است، خوانده مى‌شود، ولى وجوبا نوشته نمى‌شود و به جاى آن علامت مدّى قرار مى‌گيرد: مآرب.

٣. در: مائة، مائتان، «الف»، زايد است.

٤. «الف» در اين موارد حذف مى‌شود:

(١) وجوبا، از اسم جلالۀ: اللّه؛ و از: هذا، هذه، هؤلاء، ذلك، ههنا، هكذا، اولئك، لكن؛ و نيز از «ما» ى استفهامى پس از حرف جرّ: لم، علام.

(٢) جوازا، از: ابراهيم، اسمعيل، سليمن، الرّحمن، ثلث.

٥. «الف» به اين شكل‌ها نوشته مى‌شود:

(١) «الف كشيده»؛ اگر حرف سوم كلمه واقع شود و اصل آن «واو» باشد: هجا؛ و يا پس از «ياء» قرار گيرد: دنيا، يحيا؛ به جز در اسم علم:

يحيى. (٢) «الف قصيره» در ساير موارد: فتى، مستشفى.

كتابت تاء

«تاء» در اين موارد، كشيده نوشته مى‌شود:

١. آخر فعل: لعبت، درست.

٢. جمع مؤنّث سالم: جميلات.

٣. كلمات سه حرفى، در صورتى كه حرف وسط آن‌ها ساكن باشد: زيت.

٤. كلماتى كه حرف آخر آن‌ها «تاء» ما قبل مكسور باشد: مائت؛ يا ما قبل آن «واو» يا «ياء» ساكن باشد: بيروت، كبريت.

٥. اسم علم مذكّر غير عربى: روبرت.

٦. اسم علم مؤنّث غير عربى: ليزات.

٧. و در برخى از حروف: ثمّت، ربّت.

كتابت كلمات

هر كلمه‌اى به گونه‌اى مستقل نوشته مى‌شود، به جز اين موارد:

١. «أل» و آن‌چه كه از يك حرف تشكيل شود:

ء، ب، ت، س، ف، ك، ل، م، ن، ه، و، ا، ى.

٢. حرف «ما»: كأنّما، كلّما؛ و اسم «ما»: ممّا، عمّا.

٣. «أنّ‌» مصدرى در صورتى كه به «لا»، و «إذ» در صورتى كه به ظرف متّصل شود: لئلاّ؛ حينئذ.

٤. ضماير متّصل: سمعت عنك.

كتابت واو

١. «واو» پس از همزه‌اى كه به صورت «واو» نوشته شده است، خوانده مى‌شود، ولى جوازا نوشته نمى‌شود: رؤوس. واو جمع نيز همين‌گونه است: جاؤوا.

٢. واو در اين موارد، در كتابت به صورت زايد مى‌آيد و تلفّظ نمى‌شود: (١) «عمرو»؛ در حالت‌هاى رفع و جرّ: جاء عمرو، مررت بعمرو، ولى در حالت نصب چنين نيست:

رأيت عمرا. (٢) أولو، أولات به معناى «ذوى»، «ذوات». (٣) اسم‌هاى اشاره: أولاء، أولئك.

٣. در اين كلمات، حذف «واو» بهتر است:

داود، شاول، طاوس.