٢. اعراب محلّى آن، بر حسب موقعيّتش در جمله، چنين است: (١) فاعل است: جاء كذا. (٢) مفعول به است: قلت كذا. (٣) مجرور است: مررت بكذا. تمييز آن، لفظا و محلاّ منصوب است: عندى كذا كتابا.

كَرَبَ

١. فعل ماضى ناقص از «اخوات كاد» است، بر نزديكى وقوع خبر دلالت دارد و بر سر جملۀ اسميّه درمى‌آيد؛ مبتدا را، به عنوان اسم خود، مرفوع مى‌كند و خبر را، به عنوان خبر خود، منصوب مى‌سازد: كرب اللّيل ينقضى. خبر آن، فعل مضارعى است كه كه پس از آن مى‌آيد و ضميرى را كه به اسم آن باز مى‌گردد مرفوع مى‌كند. «كرب»، غالبا بدون «أن» مى‌آيد: كربت الشّمس - أن - تغيب.

٢. اگر بر نزديكى وقوع خبر دلالت نكند، فعل تامّ است: كربه الأمر؛ يعنى شقّ عليه.

آن‌چه كه از فعل ماضى آن مشتق شود، از «اخوات كاد» به شمار نمى‌آيد.

٣. افعال مقاربه عبارت‌اند از: أوشك، كرب، كاد.

كَسا

فعل متعدّى دو مفعولى است كه اصل آن دو مبتدا و خبر نيست: كسا أخوك الفقير ثوبا.

اصل در دو اسم منصوب اين است كه اسمى كه به معناى فاعل است مقدّم شود. افعال متعدّى دو مفعولى كه بيش‌تر به كار مى‌روند عبارت‌اند از: أسكن، أطعم، أعطى، رزق، زوّد، سقى، كسا.